Tarayıcılar Hakkında Herşey – Gezginler İndir Download

ÖLÜM VE ÖTESİ

Editör:Gezginler İndir Download | Tarih:01 Kasım 2009 Yazdır

Sponsor Bağlantılar

Ölüm gerçek olduğu kadar da doğaldır Şu alemde yaşayanların fani ve ölümlü olmaları zorunlu, ölümsüz olmaları ise imkansız Ölümün karşıtı doğum Her doğan mutlaka ölür Doğmak kadar ölmek de mukadder
Ölümün karşıtı olan diğer bir kavram da hayat/yaşam Hayat gibi memat/ölüm de yararlı, gerekli ve zorunlu Buna rağmen doğum olayına sevinen insan ölüm olayına üzülür Aradaki fark bundan ibaret
Hayat olmayan yeryüzü ne kadar anlamsız ise ölüm olmayan yeryüzü de o kadar anlamsız Aslında hayata anlam kazandıran ve onu sevimli kılan da ölüm Şu halde hayat kadar memat da ilahi bir nimet ve büyük bir lütuf “Ölüm mümin için ilahi bir armağan” İnsanlık her yerde ve her zaman acı bir gerçek olan ölüm olayını anlamayı ve mahiyetini kavramaya çalışmış, bununla ilgili bir takım yorumlar yapmış, görüşler ileri sürmüş, ölümle ilgili inançlara sahip olmuş Bu tür şeylerde nesilden nesile gelenek ve görenek yoluyla intikal etmiştir Her toplumda doğum olayı gibi ölüm olayıyla ilgili de farklı gelenekler oluşmuştur
Ölüm olayı en çok dini ve dindarları ilgilendirir Ölen kişiyle ilgilenen din ve dindarlardır Çünkü ölümle ve ölüm ötesiyle ilgili olarak sadece inançlar ve vahye dayanan bilgiler vardır Din, insanın hayatıyla ilgilendiği kadar, hatta ondan daha fazla, ölümüyle ve ölüm sonrasıyla da ilgilenir
Aslında yaratılan her şey fani/ölümlüdür “Her nefs ölümü tadar” (Al-i İmran, 3/185, Enbiya, 21/35; Ankebut, 29/57) ayetinde geçen nefs “zat” ve “şey” olarak yorumlanmıştır Buna göre ayet, “Her şey ölümü tadar” anl—– gelir “Yeryüzünde olan her şey fanidir” (Rahman, 55/26) mealindeki ayet de bunu doğrular “Baki olan sadece Allah’tır” (Rahman, 55/26), “O, hayy-ı lâ-yemuttur“, “Ölümsüz bir diridir” (Bakara, 2/255; Al-i İmran, 3/2; Taha, 20/111) Beka ve ölümsüzlük, O’na özgüdür Kur’an’da buyrulur: “Ölümsüz Diri’ye güven” (Furkan, 25/58)
Bütün dinlerde, özellikle ilahi dinlerde bu ve benzeri inançlar vardır
Şu halde “İnsanlar ölümlü/fanidir”, “Hayvanlar fanidir”, “Tüm canlılar fanidir”, “Bitkiler fanidir”, “Madde fanidir” Kısaca yaratılan, sonradan olan ve oluşan (mahlukat, havadis/muhdesat, kainat, mümkinat) fanidir, ölümlüdür Her şeyin bir evveli olduğu gibi bir de sonu vardır ve biz bu sona ermeye ölüm diyoruz
“Her şey ölümlü” olmakla beraber, biz bir insan ölünce ölümü hatırlar ve “Her nefs ölümü tadıcıdır” anl—– gelen ayeti okur veya dinleriz, tabutun üzerini de “Küllü nefsin zaikatu’l-mevt” ibaresi yazılı bir örtü ile örteriz Bununla kendimizi teselli eder ve ölüm sonrasına hazırlık yapmamız gerektiğini düşünürüz
Ölüm bir insanlık gerçeğidir İnsanlar, halklar, milletler ve kavimler değişik inançlara, dinlere, mezheplere ve felsefi kanaatlara mensupturlar Bireylerin ve toplumların ölüm gerçeği karşısındaki tutumlarını, inançları ve felsefi kanaatları belirler, ölüm, cenaze kaldırma, kabir gibi hususlarla ilgili gelenekler bu çerçevede oluşur ve şekillenir Ölüm konusunda, “Bu ve o dünya”, “Dünya ve ahiret”, “Yalan dünya-Gerçek dünya” şeklindeki çift dünya görüşü önemlidir Çünkü ölüm karşısındaki tutum ve davranışları belirler İnsanı herhangi bir canlı, bir hayvan ve bir bitki gibi gören kişiler vardır Bunlara göre hayat doğumla başlar, ölümle biter İnsanın doğum öncesine giden bir geçmişi olmadığı gibi, ölüm sonrasına uzanan bir hayatı da yoktur Tabiatçılara (Natüralist) göre insan doğanın ürünüdür, doğadan gelir, doğaya gider Maddecilere (Materyalistlere) göre insan, maddeden başka bir şey değildir Maddeden gelir, maddeye döner Pozitivistlere, nihilistlere, agnosistlere, ateistlere göre de durum aynıdır Yani insan ot gibidir, doğar ölür Öbür dünya diye bir şey yoktur Nitekim doğum öncesi bir hayat da yoktur İslam tarihinde bu inançta olanlara Dehri, Zındık ve Mülhid gibi isimler verilir Bunlara göre ölüm mutlak bir yok oluştur, ölümle insanın varlığı sona erer, geriye bir şey kalmaz Bu görüşte olanlara göre kabir azabı, kıyamet, mahşer, Cennet ve Cehennem de yoktur tabii (Gazali, el-Maksadu’l-esna, Kahire, 1322, s 88)

Ölümden sonra hayatın olmadığına inananlar için ölüm bir felakettir, en büyük afettir Onun için de çok acıdır Hatta ahirete inanmayanlar için sadece ölüm değil, dünya hayatı da acıdır, anlamsızdır Çünkü dünya hayatını anlamlı kılan ahiret inancıdır Bundan dolayı da inançsız kişiler genellikle karamsardır, aralarında intihar olaylarına da sıkça rastlanır
Ölüm sonrası hayata insanlar en eski çağlardan beri inanmışlardır Ruhların varlığına inanan animistler atalarının ruhlarını memnun etmek için ayinler düzenlerler, ölüleri rahat etsin diye sağlam mezarlar yapar, öbür dünyada dirilen ölülerin kullanmaları için mezarlara çeşitli eşyalar koyarlar Dünyanın büyük anıtları olan Mısır’daki piramitler ölüler için yapılmış anıt-mezarlardır Arkeoloji, antropoloji, etnoloji, sosyoloji ve tarih alanında yapılan araştırmalar en eski kavimlerde bile “öteki dünya” inancının mevcut olduğunu göstermektedir
İlahi veya hak din dediğimiz vahiy kaynaklı semavi dinlerde, ahiret inancı vurgulanmış, Cennet ve Cehennemin mevcudiyeti, buradaki hayatın sonsuzluğu (Hulûd) kesin bir şekilde ifade edilmiştir (Tevrat: Eyüp: 14/14-22, 19/25-29; İncil, Markos: 12/18-27; Luka, 20/27-38)
Kur’an, ilk insan Adem’den sonra gelen bütün peygamberlerin ümmetlerini ahirete inanmaya davet ettiklerini anlatır ve çeşitli vesilelerle ölüm olayı üzerinde durur
Her şeyden önce hayat veren ve öldüren Allah’tır (Yunus, 10/56) “Allah’ı nasıl inkar edersiniz ki, ölü idiniz, diriltti, sonra öldürecek ve tekrar diriltecek” (Bakara, 2/28) Yani insan bu dünyaya gelmeden önce ölü idi, daha doğrusu ölü gibi idi Sonra, dünyaya geldi, hayat buldu, sonra eceli yetince ölecek, sonra tekrar dirilecek İki ölüm ve iki hayat budur Bazılarının sandıkları ve iddia ettikleri gibi bunun reenkarnasyonla da bir ilgisi yoktur
“Can çekişenlerin canını Allah alır” (Fatır, 35/9) İnsana can veren ve alan Allah’tır Yüce Allah ölüm meleği Azrail’i bu işle görevlendirmiştir
İnsan ruh ve bedenden oluşan bir varlıktır, ruhu ile yukarı aleme, bedeniyle aşağı aleme bağlıdır Ruh ilahi, beden maddidir Beden topraktan gelir, yine toprağa gider “Sizi ondan (topraktan) yarattık, oraya döndüreceğiz ve bir kez daha sizi ondan çıkaracağız” (Taha, 20/55) Yani insanın bedensel varlığı topraktan yaratılmıştır, yine toprağa gidecek ve toprak olacaktır Her şey aslına döner Beden de aslı olan toprağa dönecektir
İnsan, hayvanlarda olan candan ayrı ve bambaşka bir cana/bir ruha sahiptir Bu ruhun madeni, menbaı ve netice itibariyle mahiyeti ilahidir Yüce Allah buyurur: “Ben O’na ruhumdan üfledim” (Hicr, 15/29; Sad, 38/72; Secde, 32/9) Yani Allah Tebareke ve Teala insana kendi ruhundan bir nefha/üfürük vermiştir Bu nefha Hak Teala ve Tekaddes hazretlerinden olduğundan ilahidir, maddi değildir, rabbanidir Buna “Rabbânî Lâtife”, “İlahi Cevher”, “ilahi Nur” gibi isimler de verilir Bazan buna nefs/nefs-i zekiyye, kalb, ruh ve akıl da denir İnsanı hayvandan farklı ve ona üstün kılan işte bu manevi cevherdir İnsan ölünce bedeni toprak olur ama ruhu, bir başka şekilde yaşamaya devam eder Şöyle de denilebilir: Ruh aslına döner, O’ndan geldi, O’na gider O’nun yakınlığını kazanmanın ve civarında olmanın anlamı budur “Biz Allah’a aitiz ve yine O’na döneceğiz” (Bakara, 2/156) Sufiler, “Ruh O’ndan geldi, O’na dönüp gider” derler Ancak ruh O’ndan tertemiz ve pak olarak gelmiştir O’na dönmesi için de yine bu nitelikte olması lazımdır Bu nitelikte olmayan kirli ruhlar temizlenme işlemine tabi tutulur Cehennem atişi en iyi, en etkili temizleme vasıtasıdır Bu dünyada kirlenen ruhlar yine bu dünyada temizlenip arı ve duru hale gelmezlerse ateşle temizlenirler Cehennem temizlenme yeri, Cennet temizler yurdudur